1001gedachten

Your tagline

05
Sep

Hoe weet ik wat ik wil?

zondag 5 september 2010

Vier maanden. Zolang heb ik mijn blog laten verslonzen. Het is geen kwestie van een leeg hoofd of gebrek aan inspiratie, emoties of gevoelens. Nog steeds bivakkeer ik honkvast in mijn dertigersdip. Ik schuif wat betreft bepaalde vraagstukken wel richting de rand van het zwembad dat dilemma heet. Een precaire plaats, want het is voortdurend balanceren. Heb ik een, al dan niet door hormonen veroorzaakte, mindere dag dan heb ik de neiging om van de kant het water in te kukelen. De dreiging dat ik verdrink voel ik inmiddels niet meer. Ik ben aangekomen bij het 'watertrappelstadium' waardoor ik op een goede dag mezelf weer op de kant hijs.

Mijn worsteling is daarnaast ook meer verschoven van het zeer deprimerende 'is dit het?' naar 'wat wil ik?'. Steeds vaker kan ik me neerleggen bij de idee dat dit het inderdaad is. Voor de gemiddelde mens is de betekenis van hun leven nu eenmaal marginaal. Als ik ècht een stempel op de samenleving of mensheid wil drukken, zal ik toch echt zèlf aan de bak moeten en dit teweegbrengen.

De 'wat-vraag' is nog vers en qua antwoorden begeef ik me op onontgonnen terrein. Tot nu toe heb ik eigenlijk weinig keuzes gemaakt. Althans, bij verschillende alternatieven heb ik wel altijd één van de mogelijkheden geselecteerd. Maar op basis waarvan? Op mijn vijftiende wist ik al welke studie ik wilde doen en die opleiding ben ik dan ook gaan volgen na mijn middelbare school. Na twee leerjaren begon ik te twijfelen. Met mijn ouders toog ik naar de landelijke studiebeurs, maar daar liep ik tegen het probleem op dat ik eigenlijk veel te veel leuk vind. Uiteraard zijn er een aantal richtingen die ik niet op wil. Maar van hetgeen wel mijn interesse heeft, springt niets er echt uit als zijnde meer dan leuk, fantastisch of 'helemaal mijn ding'. En zo gebeurde het dat ik na zeven jaar afstudeerde aan de universiteit die ik op mijn vijftiende koos in de opleiding die mij toen geweldig leek.

Als kersverse doctorandus ben ik vrij gemakkelijk in de functie gerold die ik nu, zeven jaar na dato, nog steeds vervul. Vacatures heb ik er niet voor hoeven lezen en ik heb zelfs niet hoeven solliciteren. Omdat het allemaal zo gemakkelijk ging, heb ik nooit bewust stilgestaan bij mijn carrièrewensen. Waarom zou je ook als je een baan op een presenteerblaadje aangereikt krijgt? En dat breek me nu een beetje op. Ik loop een beetje vast. Mijn gevoel zegt dat datgene dat ik nu dagelijks doe niet het 'wat' is dat ik wil doen. Maar welke kant wil ik dan wel op? 'Welke wat is wel dát?'. Nooit heb ik door ervaring geleerd hoe het is om keuzes te maken. Hoe moet ik alternatieven afwegen? Waar let je op bij een knoop doorhakken? Gevoel of verstand? En hoeveel procent moet emotie meetellen en hoeveel logica?

Is het maken van een keuze eigenlijk een deductie uit feitelijkheden? Als ik er nu eens even intuïtief en zonder tijd om na te denken op inga, kom ik eigenlijk tot de conclusie dat allerlei logische overwegingen geen enkele importantie hebben. Ik bezit het ongekende talent om bijna alles kapot te analyseren. Waar het uiteindelijk op uitkomt, is ook helemaal geen weloverwogen besluit waar ik vervolgens helemaal achtersta. Er blijft altijd iets knagen. Dat knaagdier heet mijn gevoel!

Wat mij tegenhoud is namelijk niet onzekerheid door gebrek aan feiten of kennis, maar door angst. Enorme, dikke, vette, niet aflatende faalangst! Kijk naar de reden voor het verwaarlozen van mijn blog: koste wat kost wil ik iets op papier krijgen en dan niet zomaar iets, maar een verhaal met een kop en een staart. Met een boodschap of een uitlokking om jou als lezer te laten nadenken. Dat perfectionisme is desastreus voor mijn ontwikkeling natuurlijk. Want vier maanden lang heb ik niets gedeeld met jullie en ben ik ook niet beter geworden. Heb ik niets geleerd over teksten schrijven. Datzelfde gaat op voor mijn loopbaan: stilstand is achteruitgang. Als ik niets probeer, alles uitstel en overal het negatieve van benadruk, kom ik nooit dichterbij het beantwoorden van de vraag 'wat wil ik?'. Actie ondernemen is het devies. Alleen dat leidt tot een antwoord op de vraag, namelijk: doen wat ik wil!



Trefwoorden: faalangst, verandering, mogelijkheden, kansen, dertigersdip, is dit het, wat wil ik, ambities, talenten
3894 keer bekeken, 2 reacties

Geef jouw mening over of reactie op bovenstaande:
Naam
Email Wordt niet getoond!
UpdateJa, stuur mij een mail wanneer iemand reageert op dit item
Homepage: http://
Bericht
Spamcheck: Welke dag van de maand is het?
Hai Cynthia!

Dank voor je reactie! Hoe gaat het nu met je? Volgens mij blijft het stiekem altijd een goede vraag om te stellen! 'Wat wil ik eigenlijk'...af en toe eens een APK van je leven! Maar het blijft, ben ik bang, ook een eeuwige strijd om erachter te komen wat je precies wil. Wat je NIET wil is vaak een stuk makkelijker he?

Ik wens je iig veel wijsheid en geluk!

Wow! Hoe herkenbaar, alsof ik een blog van mezelf aan het lezen ben.
Kwam op u blog terecht door uit frustratie de vraag; Hoe weet ik wat ik wil? in te tikken bij Google. Daar ook ziende dat heel veel mensen er mee zitten...Succes met het overwinnen van de 'verstopte' faalangst! En ik hoop dat je gaat vinden wat je zoekt! Ik ga ook weer verder in mijn zoektocht... :D

Over mij

Je leest hier 1001 gedachten van mij: Anneke. 38-Jarige, gelukkige vrouw. Samenwonend met man, bewust zonder kids. Mijn verhalen gaan over gevoelens, ervaringen en emoties. Alles wat het dagelijks leven kleur geeft, vormt voor mij inspiratie om van mij af te schrijven.

Zoeken


Recente items

Op de hoogte blijven?

Top zoekwoorden

  • hoe kom je klaar
  • hoe komt een vrouw klaar
  • hoe kom je klaar
  • hoe kom ik klaar
  • hoe komt een vrouw klaar
  • hoe kom ik klaar
  • waarom trouwen
  • anaal klaarkomen
  • anaal orgasme
Anderen vertellen over dit item?