1001gedachten

Your tagline

'Van uitstel komt afstel!' Mijn ervaring is dat dit alleen het geval is bij leuke, gezellige of niet strikt noodzakelijke plannen. Als ik geen tijd heb, stel ik het plannen van eetafspraken met vrienden uit en als ik het dan een maand druk heb op het werk, geven die vrienden of ikzelf het uiteindelijk wel op om een datum te prikken. Bij verplichtingen, die ik doorgaans vooral mijzelf opleg, werkt het meestal niet zo...

Mijn hoofd zit op elk willekeurig gekozen moment vol met doelen, intenties, ideeŽn, projecten, maar vooral ook veel ditjes, datjes en losse eindjes. Ik wil zůveel! Uiteindelijk komt het in mijn leven dan ook vooral neer op 'plannen genoeg, maar tijd te weinig!'
Vaak wil ik zoveel dingen tegelijkertijd realiseren dat ik niet weet waar ik moet beginnen en zeer regelmatig ook maar helemaal niet start met de uitvoering van door mij geopperde dingen. En dan ga ik voor me uitschuiven, uitstellen en ontwijkend gedrag vertonen. Maar erger nog: ik vergal mijn eigen positieve instelling en humeur door me te focussen op precies de verkeerde aspecten van mijn overlopende agenda.

Ik kan bijvoorbeeld echt opzien tegen bepaalde afspraken. En het stomme is dat ik tegelijkertijd weet dat het achteraf altijd wel weer meevalt allemaal. Dat gesprek met die verkoper is altijd gezelliger dan ik van te voren in mijn hoofd heb, dat rotklusje voor de zaak heeft eigenlijk toch echt wel nuttige consequenties als ik het eenmaal heb afgerond. Maar die gunstige gevolgen ben ik op slag weer vergeten als ik in mijn to-do list aanvink 'afgerond'. Ik maak iedere volgende keer weer exact dezelfde, stomme, fout. Door het opzien tegen iets dat over , zeg, twee weken pas afgerond hoeft te worden, maak ik het mezelf veertien dagen lang niet makkelijk. Sterker nog: ik maak het mezelf en de mensen om me heen soms onmogelijk!

Als ik op woensdag zie ik dat ik op maandag een afspraak in mijn agenda heb staan waar ik me toe heb laten overhalen en waar ik totaal geen zin in heb, ben ik in staat om mijn donderdag tot en met zondag te verpesten door iedere keer te denken 'gadver, moet ik een uur of langer luisteren naar iemand die mij niets boeiends kan vertellen of die met plannen komt waar hij vooral zelf beter van wordt'. Wat heb ik eraan om zo te denken? He-le-maal niets! Ik heb alleen mezelf er maar mee en uiteindelijk ook mijn lief omdat ik chagrijnig wordt op het moment dat ik weer aan die afspraak denk.

Zo is het ook met mijn to-do list: die is oneindig. Alles wat ooit nog eens moet gebeuren, staat bij mij op die lijst. En ik ben ook nog eens zo stom om alles als prioriteit te zien. Ik doe immers geen zaken die niet belangrijk zijn! Onzin natuurlijk, want er zijn altijd klussen die op korte termijn afgerond moeten worden en karweitjes die wel gedaan dienen te worden, maar niet binnen afzienbare tijd. Als ik die verplichtingen uitstel, zullen ze niet verdwijnen van mijn takenlijst. Geen afstel zoals ik graag zou willen soms, maar ze zouden niet mijn hoofd moeten vullen.

Ik heb dus nog wel wat te leren. Om te beginnen hoofd- van bijzaken te onderscheiden. Ik zal mezelf de komende tijd eens voor de gek houden door te denken dat alles even belangrijk is. Dat betekent voor al mijn uit te voeren klussen een 'code rood' van spoed. Dan zal ik alsnog een selectie moeten maken en dus ook bepalen wat echt prioriteit is en wat ik best op een (veel) later moment kan inroosteren. Niet stressen, ongeduldig worden en gefrustreerd raken. Of zoals de Dalai Lama zegt: 'Als je met een ernstig probleem geconfronteerd wordt, denk dan zeer goed na. Is er een oplossing, dan heeft het geen zin u op te winden. Is er geen oplossing, dan heeft het geen nut u op te winden.'

Daarnaast is delegeren ook een kunst die ik beter onder de knie moet krijgen. Ik maak mezelf onmisbaar omdat ik niets aan anderen overlaat. Niet altijd om de goede reden, want sommige mensen zijn echt wel kundig genoeg om iets toe te vertrouwen. Maar nee, deze mevrouw moet het allemaal zo nodig zelf doen en kunnen. Niemand is onmisbaar, er staat altijd voor iedereen wel weer een vervanger op.

Tot slot moet die kleine 'Satan met overijverig zeurzakje' die in mijn hoofd leeft eens heel snel opduvelen. Of beter: ik moet hem eens op vakantie voor onbepaalde tijd sturen. De door hem, en dus indirect mijzelf, veroorzaakte donderwolken kunnen alleen verdreven worden door een zon die ze verwarmt en het water doet verdampen. Die zon moet ik zelf creŽren en dus niet altijd concentreren op het negatieve, maar al die energie omzetten in iets dat veel nuttiger is: berusting. **



Trefwoorden: verplichtingen, uitstellen, berusten, stress, to-do list, ontspannen
2598 keer bekeken

Geef jouw mening over of reactie op bovenstaande:
Naam
Email Wordt niet getoond!
UpdateJa, stuur mij een mail wanneer iemand reageert op dit item
Homepage: http://
Bericht
Spamcheck: Welke dag van de maand is het?

Over mij

Je leest hier 1001 gedachten van mij: Anneke. 38-Jarige, gelukkige vrouw. Samenwonend met man, bewust zonder kids. Mijn verhalen gaan over gevoelens, ervaringen en emoties. Alles wat het dagelijks leven kleur geeft, vormt voor mij inspiratie om van mij af te schrijven.

Zoeken


Recente items

Op de hoogte blijven?

Top zoekwoorden

  • hoe kom je klaar
  • hoe komt een vrouw klaar
  • hoe kom je klaar
  • hoe kom ik klaar
  • hoe komt een vrouw klaar
  • hoe kom ik klaar
  • waarom trouwen
  • anaal klaarkomen
  • anaal orgasme
Anderen vertellen over dit item?