1001gedachten

Your tagline

28
Mar

De waarde van vriendschap

zondag 28 maart 2010

Toen ik jong was had ik vrienden bij de vleet. Iedere avond stond in mijn agenda wel een afspraak vermeld. Heerlijk vond ik het om de hort op te gaan, mensen te ontmoeten, gesprekken te voeren en in mijn geval vooral ook mensen helpen en adviseren. Van de mensen in mijn omgeving genoot ik de meest vrije opvoeding. Mijn ouders werkten in het circuit van maatschappelijk werk en er was geen verhaal zo vreemd of zij hadden het wel eens meegemaakt of gehoord van collega's. Mensen zijn rare wezens die rare capriolen uithalen. Tijdens het avondeten hoefde ik niet verveeld voor mij uit te staren, want er was altijd wel een 'verhaal van de dag'. Mijn vader en moeder zijn ook heel open; alles is bespreekbaar en hoewel ze niet alles wat ik tijdens mijn stormachtig wilde pubertijd meemaakte snapten, werd ik nooit veroordeeld of raar aangekeken. Dat gedrag spreidde ik ook tentoon aan de mensen in mijn omgeving. Mijn klasgenoten en vrienden wisten hun weg vaak naar mij te vinden om diezelfde reden dat ik mijn ouders regelmatig in vertrouwen nam. Elk mens is anders en elk mens heeft een eigen mening, dromen en fantasieën en wie ben ik om afkeurend te reageren op andermans diepste hartewensen?

Ik vond het heerlijk dat mensen met mij wilden praten. Was blij dat ze vertrouwen in me hadden en ik genoot ervan ze advies te geven. Omdat ik mensen graag wilde helpen en een betekenis wilde hebben in hun leven. Mijn volle overtuiging was dat ik als persoon dan meer waard was. En ik geloofde ook ècht dat de mensen waar ik dag en nacht voor klaarstond en die in mij altijd een neutrale toehoorder vonden mij dankbaar waren. Dat mijn inzet, trouw en loyaliteit mij speciaal maakten. Helaas ben ik inmiddels al lang en breed bij de uitgang van mijn sprookjesbos aangekomen. Door de verharding van de maatschappij en het daarmee steeds meer overheersende egocentrisme zijn de schellen me rap van de ogen gevallen toen ik op mijn achttiende naar de andere kant van het land verhuisde. Mijn vriendje verhuisde naar het buitenland en mijn vriendinnen gingen allemaal in andere uithoeken van het land studeren. En toen bleef ik toch wel erg alleen over. Ik was niet meer de spin in een sociaal net. Ik kon niet aarden in mijn studentenstad. Maar, zo besloot ik dapper, ik heb een OV en ik kan dus makkelijk met de trein mijn oude vriendschappen in ere houden. Het eerste jaar heb ik dat ook fervent gedaan, er was geen stuk spoor onbekend voor deze meid. Maar na dat jaar gingen me toch wel wat dingen opvallen. Mijn 'vrienden' kwamen nooit bij mij op bezoek. Mijn studentenkamer is wat vriendschappelijke gesprekken en gezelligheid twaalf dikke maanden maagd gebleven. Ik sprak ze nog wel hoor, de mensen waar ik jaren mee optrok. Maar dat was meestal als er een relatie over was, ze dronken op weg waren naar huis en mij midden in de nacht wel wakker mochten bellen en één iemand ging zover alleen maar contact op te nemen als ze weer eens moest verhuizen en een extra paar handen welkom waren.
Na dat eerste jaar van mijn opleiding heb ik rigoureus met deze uitzuigers gebroken. Ik baalde van mijn naïviteit en kon mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik al die energie had verspild aan mensen die het op geen enkele wijze hadden verdiend. Door mijn stadse houding kon ik in mijn studentenstad niet aarden. De meesten van mijn jaargenoten woonden nog bij pa en ma thuis in de omliggende dorpen en hun mentaliteit lag mijlenver van mijn instelling en overtuigingen af. Mijn vier jaar studie hebben al met al dus oneindig lang geduurd.

Ik haalde mijn doctoraal en de inkt op mijn getuigschrift was amper opgedroogd of ik verliet het leven dat ik vier jaar lang had geleid. Vol moed en goede voornemens huurde ik in Utrecht een appartement en ik nam mezelf heilig voor om niet teruggetrokken te leven, maar eropuit te trekken. Omdat een kroeg vol stamgasten inlopen mij wel erg eng leek, heb ik via Internet mensen aangesproken. Dat bleek een schot in de roos, want al snel sprak ik met mensen af om naar evenementen te gaan, een bioscoopje te pakken en gezellig thee te leuten. Langzaam raakte ik overtuigd dat ik die vier eenzame en bij tijd en wijle deprimerende jaren aan mijzelf te danken had. Ik had kennelijk iets fout gedaan. Mijn oude jas zat nog als gegoten en ik viel comfortabel terug in de rol die ik als tiener altijd had gehad. Ik voerde telefoongesprekken over gebroken harten, zat hele middagen op ICQ te keutelen over koetjes en kalfjes, troostte 'aandachtbehoeftigen' als ze er even helemaal doorheen zaten en ik ben zelfs op een dag op en neer geweest naar Leeuwarden om een uitermate onzorgvuldig en dom iemand bij te staan tijdens een abortus.

En toch bleek ik weer in een illusie te hebben verkeerd. Een zeer geliefd familielid van mij kreeg ernstige problemen. Een aantal jaren heeft hij zich gemanifesteerd als jojo en na gelukzalige momenten volgende onherroepelijk zeer negatieve, verdrietige en voor hem destructieve tijden. Het deed mij vreselijk pijn mijn verwant zo te zien worstelen. Ik ben door de bank genomen niet iemand die snel aan een bel trekt en steun verlangt van anderen. Echter heb ik toch regelmatig noodkreten uit doen gaan naar mijn vrienden. Ik vermeed vaak contact, maar na een aantal weken stuurde ik een mail of sms-je met excuses dat ik afwezig was geweest, maar dat ik even niet lekker in mijn vel zat.

Natuurlijk besef ik me dat in een vriendschap geen ruimte is voor een weegschaal en ik ga zeker niet zo ver als het afwegen van de toewijding die ik al dan niet krijg van mensen. Maar een vriendschap is wat mij betreft een langdurige relatie die bestaat uit nemen èn geven. Kennelijk had ik nog niet genoeg krediet opgebouwd bij al die mensen die mijn simkaart, adresboek en agenda bevolkten. God, wat kreeg ik toen ineens een besef dat mensen verschrikkelijke schepsels zijn.

Het werd me toen kristalhelder dat je beter niets van mensen kunt verwachten of verlangen. Dan kun je ook niet teleurgesteld worden. Ik besloot het op te geven en gewoon mijn eigen beste vriend te blijven en me niet meer te verlaten op anderen. En dat werkte prima…..tot ik toch weer het Internet op dook en ik waanzinnige gesprekken bleek te kunnen hebben met iemand die ik toevalligerwijs opduikelde. Hij maakte me aan het lachen, was eerlijk, ontwapenend en lief. Hij vertelde me verhalen, grappen en ook over zijn karakter en persoonlijkheid. Daarbij was hij ook nog eens oprecht geïnteresseerd in wat mij zoal bezighield en na maanden mailen en bellen, vroeg hij of ik langs wilde komen. Geen verplichtingen, maar gezelligheid en face to face met elkaar in een deuk liggen. Ik trok de stoute schoenen aan en voor ik echt na had gedacht wat er allemaal zou kunnen gebeuren, was ik al in mijn rode autootje gestapt en trapte ik hypervrolijk het gas extra diep in om snel bij hem aan te kunnen bellen.

Ik ben blij dat ik niet volledig afscheid heb genomen van wie ik was toen ik nog geen levenservaring had opgedaan. Want wat was ik dan een geluk misgelopen! Doordat ik een gokje heb gewaagd, ben ik die ene man tegengekomen die je alleen treft als je durft te geloven. Mijn hart is gevuld met liefde en blijheid. Als je niemand in je leven toelaat is het ook maar een saaie bedoening en met de huidige levensverwachting van ons Nederlanders loopt het uit op een eeuwigdurende strijd met jezelf en is de kans groot dat je eindigt in een verstikkend isolement. Alleen maar uitgaan van het slechtste in de mens, maakt jouzelf ook geen prettiger persoon. Als je nooit meer iets verwacht, geef je je dromen en wensen op en blijft er niets meer over dan een lege huls. Mijn lief heeft vergelijkbare ervaringen met mensen gehad. Misschien dat we daarom geen moeite doen voor buitenstaanders en in onze cocon leven. We hebben met elkaar de beste vriendschap die je je maar kunt wensen en dat gaan wij nooit blootstellen aan mensen die niet dezelfde mazzel hebben gehad als wij en misbruik maken van hetgeen zij vriendschap noemen. **




Trefwoorden: vriendschap, teleurstelling, verwachting, hoop, geluk, liefde, eenzaamheid
3926 keer bekeken, 1 reactie

Geef jouw mening over of reactie op bovenstaande:
Naam
Email Wordt niet getoond!
UpdateJa, stuur mij een mail wanneer iemand reageert op dit item
Homepage: http://
Bericht
Spamcheck: Welke dag van de maand is het?
wat een herkenning!

Over mij

Je leest hier 1001 gedachten van mij: Anneke. 38-Jarige, gelukkige vrouw. Samenwonend met man, bewust zonder kids. Mijn verhalen gaan over gevoelens, ervaringen en emoties. Alles wat het dagelijks leven kleur geeft, vormt voor mij inspiratie om van mij af te schrijven.

Zoeken


Recente items

Op de hoogte blijven?

Top zoekwoorden

  • hoe kom je klaar
  • hoe komt een vrouw klaar
  • hoe kom je klaar
  • hoe kom ik klaar
  • hoe komt een vrouw klaar
  • hoe kom ik klaar
  • waarom trouwen
  • anaal klaarkomen
  • anaal orgasme
Anderen vertellen over dit item?