1001gedachten

Your tagline

12
Dec

Ik ga trouwen: waarom eigenlijk?

zaterdag 12 december 2009

'Omdat we heel veel van elkaar houden, voor altijd bij elkaar willen blijven en samen oud willen worden!' Ja, dat snap ik, maar waarom houden jullie zo zielsveel van elkaar? Wat heeft je doen besluiten dat dit de man of vrouw is waarnaast je iedere morgen wakker wilt worden, waarvoor je door het vuur gaat, wiens geluk essentieel wordt voor jouw eigen geluk? In het kader van mijn voorgenomen huwelijk vond ik dat ik deze vragen eens moest gaan beantwoorden. Qua gevoel zit het wel goed tussen ons. Mijn hart loopt immers nog zeer regelmatig over van liefde. Toch vond ik het niet verkeerd om mijn voorland eens wat rationeler te benaderen. Het is immers maar de vraag of ik tijdens ons zilveren, smaragde, briljante of (als we echt stokoud worden samen) eiken huwelijksjubileum nog steeds smachtend kijk naar zijn goed gevormde bilpartij. Zijn tanden zal hij waarschijnlijk ook niet allemaal behouden. Ik vond dat ik me serieus voor de geest moest halen wat mijn gevoelens richting mijn lief zouden zijn als hij mij met zijn door staar aangetaste ogen een door Kukident mogelijk gemaakte, glimlach zou schenken.
Een lijstje met positieve eigenschappen die hij bezit was zo op papier gezet. Maar dat is niet genoeg: hij kan wel een goedzak zijn of een pornoster in bed, maar het gaat om de chemie tussen ons samen.

Het besluit om te gaan trouwen was in ons geval echt een besluit. Het was geen romantische bedoening op de Eiffeltoren en hij ging ook niet op zijn knieŽn in een door kaarsen verlichte ruimte naast de lege dessertschaaltjes van een corpulent chocladetoetje na een voortreffelijk diner. Sterker nog: hij gaf alleen maar antwoord. We hadden het tijdens onze vierenhalf jaar durende relatie uiteraard regelmatig gehad over 'de toekomst'. Dat moest ook wel, want hij wil geen kinderen. Gelukkig besefte hij al na korte tijd LAT-en dat zoiets wel essentiŽle gespreksstof is als je samen verder wilt. Trouwen was voor hem niet zo nodig en het liefst was hij gewoon in spijkerbroek naar het gemeentehuis gewandeld, ondertekende even snel de akte en was op tijd weer buiten om zijn in de asbak achtergelaten sigaretje nog even op te kunnen roken.

Ik wilde altijd een heel groot feest. Zo'n event dat je op televisie ziet en waar de society- en roddelbladen vol van staan. Als je volwassen bent besef je je dat de televisiebeelden en foto's van een trouwende David en Victoria Beckham, Willem-Alexander en MŠxima geen ander doel dienen dan ons eenvoudige stervelingen verlekkerd achter te laten. Met dat modale inkomen van ons kunnen wij hooguit hopen op een tweedehands Valentino en met mazzel kunnen we het lokale, muffe zalencentrum afhuren. En dat lijkt in de verste verte niet op Luttrellstown Castle waar de Beckhampjes hun geloften uitspraken.

Het duurde bij mij geruime tijd voordat ik de zeepbel van mijn eigen droom durfde door te prikken en me ging beseffen wat een al te feestelijke bruiloft voor gevolgen had. Familie die ik eigenlijk niet kan uitstaan, vrienden die ik over een jaar waarschijnlijk nooit meer spreek, aanhang die ik nog nooit ontmoet heb maar wel uitnodig voor de lieve vrede en tot slot nog een handvol vage kennissen komen naar mijn verklaring van eeuwige liefde luisteren en zullen zich achteraf volvreten en klemzuipen waarbij ze zonder gene kunnen roepen dat 'die vrouw in het wit' betaalt. Ja, uiteindelijk komt veel neer op de pegels. Ik wil kunnen genieten van mijn trouwdag en niet reeds dan een donderwolk boven ons hoofd zien hangen waar niets anders uit komt regenen dan schulden. Dus mijn droom over een uitgebreid feest liet ik varen toen ik ons budget bekeek en zelfs een website tegenkwam waar je een bruiloftsverzekering kunt afsluiten. Ik huur 'The Weddingplanner' nog wel een weekendje om te zwijmelen.

Daarnaast las ik afgelopen juni in de krant dat de Successiewet in 2010 zal wijzigen wat inhoud dat bij onverhoopt overlijden van mijn lief of ik de Belastingdienst haast eerder voor de deur staat dan de begrafenisondernemer. Ik zag in gedachten al mijn zuurverdiende spaargeld verdwijnen in de graaierige handjes van de blauwe enveloppenbrigade. In dezelfde krant las ik dat het fiscaal partnerschap voor ongehuwd samenwonenden flink minder voordelen zal bieden vanaf het volgende jaar. Ik zei dan ook met mijn bril op mijn puntje van mijn neus schuin over de krant kijkend: Nou dan kunnen we net zo goed gaan trouwen, toch?' Enkele milliseconden lang zag ik in zijn ogen dat hij twijfelde wat hij nu precies met mijn opmerking moest, maar al snel kwam zijn respons 'ja, is goed'. En dat was dat. Voor de meeste mensen de belangrijkste vraag dan wel kwestie van hun leven werd bij ons beslecht boven de krant van 11 juni 2009.

Het lijkt zo wel een heel zakelijk besluit. Het besluit te trouwen werd inderdaad ingegeven door financiele overwegingen. Maar ik had de vraag nooit gesteld als ik niet zeker wist dat hij volmondig 'ja' zou zeggen of als ik niet zeker was van onze liefde. Ik weet dat ik oud ga worden met deze man en ik voel dat hij net zo zeker is van mij. Zijn geluk is belangrijker dan dat van mij. Als hij gelukkig is, ben ik dat ook. Hij kent mij vaak beter dan ik mezelf ken en heeft mij al talloze keren de ogen geopend over mijn eigen gedrag. Hij steunt me in alle beslissingen die ik neem, maar is niet te beroerd zijn afkeuring kenbaar te maken als ik iets, voor hem, onbegrijpelijks onderneem. Hij draait niet om de hete brei heen, maar is eerlijk en oprecht. Er komt geen woord uit zijn mond waar hij het zelf niet mee eens is en hij zal nooit uit het oogpunt van sociaal gewenst gedrag iets doen dat tegen zijn gevoel indruist. Als ik verdriet voel, krijgt hij de tranen eruit die ikzelf niet durf te laten lopen. Ik heb een man uit duizenden met een binnenkant van zachte en zoete marsepein.
Maar hij is ook de man die mij mijn eerste orgasme liet beleven en die me daarna ook op seksueel gebied steeds doet verrassen en nooit doet vervelen.

Qua karakter en eigenschappen vullen we elkaar aan. Hij is goed met zijn handen, ik blink uit met mijn hoofd. Hij is rustig en kalm. Laat zich hoogst zelden opjutten en ruziemaken vindt hij zonde van de tijd en hoogst onnodig. Ik ben een heethoofd en flapuit. Ik kan goed mokken en soms lok ik zelfs, om voor mij onbewuste of onbegrijpelijke redenen, een ruzietje uit. Het gezegde dat tegenpolen elkaar aantrekken is waar, maar wat mij betreft is wel belangrijk wat die tegenpolen uiteindelijk doen: of ze gaan voor een exploderende relatie of ze vormen zoals wij de ideale balans. We vullen elkaar aan en maken gebruik van elkaars sterke kanten om zo onze zwakheden gezamenlijk te boven te komen.

Als onze genen op eerlijke wijze zouden versmelten en we dus allebei voor vijftig procent verantwoordelijk zouden zijn voor het DNA van ons nageslacht, dan zou de īperfecte mensī geboren worden. En die gedachte is voor mij de reden dat ik met mijn aanstaande ga trouwen. Beiden apart zijn we twee mooie individuen, maar samen vormen we de allermooiste eenheid en kennen onze mogelijkheden geen grenzen. Zolang we die eenheid maar in stand houden en koesteren.**



Trefwoorden: trouwen, liefde, eenheid, houden van, relatie, samen
11687 keer bekeken

Geef jouw mening over of reactie op bovenstaande:
Naam
Email Wordt niet getoond!
UpdateJa, stuur mij een mail wanneer iemand reageert op dit item
Homepage: http://
Bericht
Spamcheck: Welke dag van de maand is het?

Over mij

Je leest hier 1001 gedachten van mij: Anneke. 38-Jarige, gelukkige vrouw. Samenwonend met man, bewust zonder kids. Mijn verhalen gaan over gevoelens, ervaringen en emoties. Alles wat het dagelijks leven kleur geeft, vormt voor mij inspiratie om van mij af te schrijven.

Zoeken


Recente items

Op de hoogte blijven?

Top zoekwoorden

  • hoe kom je klaar
  • hoe komt een vrouw klaar
  • hoe kom je klaar
  • hoe kom ik klaar
  • hoe komt een vrouw klaar
  • hoe kom ik klaar
  • waarom trouwen
  • anaal klaarkomen
  • anaal orgasme
Anderen vertellen over dit item?