1001gedachten

Your tagline

01
Nov

Kinderen? Nee, bedankt!

zondag 1 november 2009


Op het moment dat ik dit bericht typ, is het al diep in de nacht. De geluidsinstallatie staat precies op het juiste niveau: overal in ons eigen huis horen we de lekkere muziek, maar de buren worden niet uit hun nachtrust gehaald of gehouden. Er staat een half lege fles wijn in de koeler naast me en mijn liefste en ik verkeren in een gezellige staat van aangeschoten zijn. Heerlijk, zulke nachten doorhalen samen en veel te praten en creatieve dingen ondernemen. Ik kreeg net even een brainwave, de inhoud daarvan: ik ben zo blij dat wij geen kinderen hebben en nog blijer dat we ze allebei niet willen. Als ik het heb over 'kinderen nemen' wordt ik door de meeste ouders met een verwijtende blik aangekeken. Klopt, kinderen moeten je geschonken worden. Ik hoop dan maar van ganser harte dat degene die gaat over het uitdelen van embryo's zich ten opzichten van mij nooit vrijgevig zal voelen! Ik heb namelijk geen kinderwens. Ik kan het je nog sterker vertellen: ik heb het tegenovergestelde van een kinderwens. Ik weet niet of daar een term voor is bedacht ooit, maar mocht jij deze kennen reageer dan onderaan dit bericht!

Voordat ik mijn huidige partner leerde kennen, ging ik altijd uit van een standaard levensloop: verliefd, verloofd, getrouwd, gezinnetje en, tegenwoordig steeds vaker, gescheiden. Toen onze relatie serieuze vormen aan begon te nemen en we spraken over een huis kopen, heeft hij mij het heel vriendelijk maar tevens dringend duidelijk gemaakt: 'Ik wil de rest van mijn leven met jou doorbrengen'. Toen ik daar niet echt op reageerde voegde hij toe dat 'met jou' inhield 'met mij alleen'. Hij was zeker en stellig dat hij geen vader wilde worden. Dit gesprek was eigenlijk best wel een eye-opener. In mijn hoofd zat ik zo vastgeroest in dat standaardriedeltje waar een gezin deel van uitmaakte dat ik eerst even in paniek raakte. Ik had me eigenlijk tot dan toe niet beseft dat ik een keuze had!

Op vakantie leerden we een stel uit Engeland kennen, dat ook bewust kinderloos was. Prettig om eens bevestiging te krijgen dat wij geen rariteit zijn. De vrouw van het stel had inmiddels het gebruik om te liegen dat ze geen kinderen kon krijgen om maar niet iedereen uit te hoeven leggen dat ze geen kinderwens had. Dat is toch je reinste onzin! Alsof voor jezelf en je partner kiezen een misdaad is! Noem mij maar egocentrisch, maar ik wil tot midden in de nacht doorhalen, opeens spontaan de auto pakken en naar het strand of misschien wel Parijs rijden. En dat wil ik zonder plannen doen. Niet eerst de afgekolfde melk in de tas doen en dan op zoek gaan naar de luiertas om tot de ontdekking te komen dat daar nog maar drie pampers inzitten. En ik wil zeker niet eerst een uur kloten om mijn kind in een rompertje te heisen en vervolgens met veel geschreeuw hem in het kinderzitje in de auto te zetten. Ik wil inpakken en wegwezen!

'Dan regel je toch een oppas?!' Naast dat ik het onterecht vind om bijvoorbeeld oma en opa constant op te zadelen met de kleinkids hebben wij geen sociaal vangnet. We hebben geen adresboeken vol met telefoonnummers van vrienden, kennissen en dus potentiële oppasslachtoffers. We kiezen inderdaad zelf voor een bestaan met weinig sociale contacten. We vinden elkaars gezelschap bijzonder fijn en hebben geen zin in verplichtingen die eigenlijk altijd stress of drama opleveren. Dat betekent alleen wel dat als wij besluiten kinderen ter wereld te brengen wij fulltime, honderd procent van de tijd omringd worden door ons nageslacht. Als ik er alleen al aan denk dan vlieg ik tegen de muren op en voel ik (spreekwoordelijke) kettingen met van die zware loden kogels aan mijn benen.

In mijn omgeving is het nu babyboom. Vriendinnen en kennissen lopen tegen de dertig en worden massaal broeds. Van negentig procent van deze vriendinnen ken ik ook de partner en weet ik heel wat diepste relatiegeheimen. Die worden tijdens 'vriendinnendiners' altijd uitgebreid uit de doeken gedaan. Veel van die relaties zijn amper stabiel te noemen. Ik krijg dan ook wel eens het idee dat ze aan kinderen beginnen, omdat de relatie met zijn tweetjes een sleur is geworden. Ik vraag me sterk af of een kind baren de oplossing is voor die sleur. Krijg je dan niet gewoon een sleur met kind? Tuurlijk, negen maanden lang is het een roze (of blauwe) wolkje en vlak na de bevalling is de man apetrots op zijn vrouw en tot tranen geroerd dat ze voor hun liefdesbaby de hel doormaakt die bevalling heet. De weken erna zijn ongetwijfeld ook geen straf, want alles is nieuw. Het is fascinerend om te kijken naar de ontwikkeling van de kleine telg en je kunt uren zijn of haar uiterlijk en maniertjes gadeslaan om te kijken van wie hij nu het meeste wegheeft.

Na die eerste weken, voor de volhouders en intens gelukkigen maanden, heb ik menig stel van hun babywolk zien sodemieteren. Zonder parachute! Na de initiële droom blijkt dat je met kinderen levenslang hebt! Kleine kinderen, kleine zorgen. Als ze klein zijn, kun je als ouder nog voorzien in vrijwel alle behoeften en kun je de meeste problemen wel de baas. Jengelen betekent honger en dat betekent de borst of de fles. Als ze wat ouder worden, dan worden het echt mensjes met een eigen wil. En dan kan het je nog pittig dwars gaan zitten dat je koos voor zo'n hummel. Dat lieve schattige baby'tje is nu een kleuter die kan lopen en praten. En die jou dus ook tot tranen toe kan frustreren.
Op zondagochtend lepeltje-lepeltje tegen je lekker, behaaglijke warme partner aankruipen zit er niet meer in. Om zes uur, als de duisternis je nog volledig uitnodigt om in dromenland te komen spelen, staat zo'n klein mormel aan je bed. 'Het' is wakker en vindt kennelijk dat jij wel voldoende uurtjes slaap hebt genoten. En dan begint de dag…..de hele dag verzinnen hoe je je kind(eren) bezig moet houden.

Grote kinderen betekent echter ook grote zorgen. Als ik de tieners van tegenwoordig vergelijk met hoe ikzelf was als puistende puber dan vind ik de wereld niet verbeterd. Pesten is tot een kunst verheven nu ze het (anonieme) Internet tot hun beschikking hebben, ze willen op hun tiende al een mobiele telefoon met alle daarbij horende kosten. Daarnaast bemerk ik een algemeen gebrek aan respect voor zowel leeftijdsgenoten als ouderen. Ze hebben een eigen mening en zijn daar niet vanaf te argumenteren. Sterker nog: voordat je je eerste argument netjes uit kunt leggen hebben ze al met de deur gesmeten, zijn ze naar buiten gerend en verkiezen ze op straat hangen met vrienden boven huiswerk maken en bouwen aan een toekomst.
En hoewel je op zulke momenten je eigen, en in mijn geval andermans kinderen, wel kunt opknopen, hou je toch van ze. Het is je vlees en bloed. Op het moment dat ze dus de buitendeur met een klap dichtgooien, is jouw woede over het niet luisteren welhaast meteen vervangen door dat gesloten gevoel om je hart. Dat gevoel dat angst heet. Angst dat je zoon of dochter iets overkomt. En ook deze angst draag je levenslang met je mee!
Door alle verantwoordelijkheden en zorgen die kids met zich meebrengen, wordt je meteen tien jaar ouder. Of misschien voel ik mij gewoon tien jaar jonger.....ik onderneem activiteiten die ik ook ondernam toen ik tiener was. Ik heb immers geen kind mee te zeulen en hoef mijn gedrag ook niet aan te passen aan de normen en waarden die ouders in acht horen te nemen.

Buiten al deze gevoelsmatige overwegingen hebben wij ook nog een praktische. En die behelst meteen onze, regelmatig opborrelende, vraag 'Hoe komen mensen met kinderen rond?!'. Het schijnt dat je je als ouder opoffert voor je kroost, maar in ons toch zeker modale inkomen zie ik geen ruimte om daar voedsel, luiers, schoolgeld, kleding et cetera van te betalen. Toegegeven: het hangt misschien sterk samen met het gevoelsmatige deel van me. Ik ga nu eenmaal liever tweemaal per jaar heerlijk een weekje in een hotel op vakantie dan dat ik in een tent lig ergens in de Kempen.

Waarom ben jij eigenlijk vader of moeder geworden? Is het een bewuste keuze geweest? Heb je alle plussen en minnen rationeel bekeken? En als je heel eerlijk nadenkt: was je ze liever kwijt dan rijk? En denk erom: geen sociaal gewenst antwoord, maar echt jouw, eerlijke en diepste gevoel!

Er zullen ongetwijfeld nadelen kleven aan het geen kinderen hebben….of juist voordelen aan het wel hebben. Enige echte nadeel dat ik me op dit moment kan verzinnen is dat de kans groot is dat we als bejaarden waanzinnig eenzaam zullen zijn en we alles zelf moeten zien te rooien. Maar ach, wie dan leeft, die dan zorgt. Voor hetzelfde geld zijn we tegen ons zeventigste allebei hartstikke dement en zouden we onze eigen bloedjes van kinderen niet eens meer herkennen al zouden we willen!
**



Trefwoorden: kinderen, kinderwens, poepluiers, egocentrisme, ouders, geldzorgen, kinderloos
7048 keer bekeken, 4 reacties

Geef jouw mening over of reactie op bovenstaande:
Naam
Email Wordt niet getoond!
UpdateJa, stuur mij een mail wanneer iemand reageert op dit item
Homepage: http://
Bericht
Spamcheck: Welke dag van de maand is het?
Hoi karin (en anderen)

Inmiddels hebben wij een definitief besluit genomen:
1001gedachten.nl/69/De_knoop_doorgehakt.html

Misschien heb je er wat aan! Al is het alleen maar herkenning of informatie om mee te nemen bij je eigen besluit!

Wat goed verwoord, en wat herkenbaar. Eindelijk het gevoel dat ik niet van een andere planeet kom. Mijn visie is nagenoeg hetzelfde behalve dat ik erg nieuwsgierig ben naar zwanger zijn. Hoewel ik achter mijn kindervrije keuze sta, ben ik toch nieuwsgierig naar de beleving van het leven van binnen tijdens een zwangerschap. Het totaalplaatje geeft mij meer minpunten dan pluspunten. En ik ben trots dat ik deze "afwijkende" keuze durf te nemen. Alhoewel het nog steeds niet maatschappelijk (volledig) geaccepteerd is, vind ik dit een keuze waar over is nagedacht, in tegenstelling tot sommige vrouwen die het moederschap aangaan zonder hier de plussen en missen tegen elkaar af te wegen en gewoon maar doen omdat het zo hoort?!?!

Omdat het leven ook om te lachen is....
Hans Teeuwen heeft het ook niet zo op met kids: lees hier een van zijn teksten.

Erger is: kinderen hebben, maar ze eigenlijk toch niet echt willen.
Tip voor mensen die willen lachen om een vader die zijn vaderschap niet al te serieus neemt: Roué Verveer met het programma 'Voorwaardelijk vrij'

Het heet Kindervrij en is heerlijk!
Overigens heb ik geen hekel aan kinderen, maar ontbreekt de kinderwens wel. Voordeel is dat ik dus wel gewoon kan zeggen dat ik geen kinderwens heb. Ik zeg het meestal vrolijk en met een liefdevolle blik naar hun kroost en dan wordt het altijd geaccepteerd :)

Over mij

Je leest hier 1001 gedachten van mij: Anneke. 38-Jarige, gelukkige vrouw. Samenwonend met man, bewust zonder kids. Mijn verhalen gaan over gevoelens, ervaringen en emoties. Alles wat het dagelijks leven kleur geeft, vormt voor mij inspiratie om van mij af te schrijven.

Zoeken


Recente items

Op de hoogte blijven?

Top zoekwoorden

  • hoe kom je klaar
  • hoe komt een vrouw klaar
  • hoe kom je klaar
  • hoe kom ik klaar
  • hoe komt een vrouw klaar
  • hoe kom ik klaar
  • waarom trouwen
  • anaal klaarkomen
  • anaal orgasme
Anderen vertellen over dit item?